Varen is leuk, maar soms is het nog leuker om gevaren te worden. Vanavond was ik uitgenodigd voor een saxofoon-workshop aan boord van de prachtige Rapsody van Kees Stumpel. Rob van Loon van Hoorn Events had een aantal mensen uit de evenementen-wereld van Hoorn en Volendam uitgenodigd om kennis te maken met een nieuw arrangement: saxofoon workshop. We voeren het IJsselmeer op om op een rustige plek te ankeren en te toeteren. Scheepstoeteren.

 

Ik ben zelf helemaal niet muzikaal. Ik mocht op school niet meezingen en doe dat nu ook maar niet. Maar vanavond dacht ik heel even dat ik misschien ook muziek zou kunnen maken. Ik ben altijd jaloers op mensen die dat kunnen...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

André Homminga gaf een erg leuke workshop waarbij we al vrij snel 'muziek' gingen maken. Eerst had iedereen moeite om er geluid uit te krijgen. Al gauw echter was het moeilijk om te horen wat voor geluid je zelf maakte vanwege de enorme herrie van iedereen. Maar André kreeg de zaak snel in het gareel en dit maakte het een enorm leuke avond. Een hapje en een drankje, een stukje varen in het donker en om 11 uur waren we weer terug in Hoorn.

Een leuk idee om ook eens op de 'Egberdina' te gaan doen!

Sommige dagen geven je energie, omdat je veel doet, leuke dingen doet of veel indrukken opdoet. Vandaag was zo'n dag. Zo uiteenlopend en gewoon goed.

 

 

De dag begon met een gesprek over de opslag- en werkruimte voor de Hoornse schippers op het Oostereiland. Dit oude gevangenis-eiland wordt helemaal gerestaureerd en krijgt een culturele functie. In de monumentale gebouwen aan de haven komen het Filmhuis, Museum van de 20e eeuw, wat appartementen en een hotel (in de cellen).

De Stichting Zeilend Bedrijfsvaartuig Hoorn wil daar een museumhaven aan toevoegen met historische schepen. Deze plannen moeten we goed afstemmen met de mensen die daar een botterwerf willen realiseren. Eén plus één kan meer dan twee worden... Daarnaast willen we er nieuwbouw voor de opslag/werkplaats die we er nu hebben.
Daarna verder aan de studie voor Marcom-B. Regeltjes leren, niet echt mijn hobby. Verder naar de 'Egberdina', voor een gesprek met een LED-licht deskundige over de verlichting in de salon. Om een duurzaam bedrijf te kunnen worden moeten we de Green Key regels volgen. De sfeerbepalende dimbare bollenverlichting moet daarbij vervangen worden door energiezuinige verlichting. Een uitdaging waar ik met de gemeentelijke milieudienst en LED specialist Remy Brouwer naar kijk. Verdere bespreking in de kuip met een klein zonnetje! We komen langzaam verder, maar het is een hele nieuwe markt waar heel veel beweging in is. Reuze interessant!

 

Even een leuk intermezzo: mijn bijbootje opblazen omdat ik volgende week op stap ga en dan wel een bootje mee wil, lekker voor anker op het wad en dan naar een zandplaat roeien... Het hangt 'voor het grijpen' in de davits van de catamaran Mirzwee.  

 

Vanavond naar een eerste bijeenkomst over een 'creatieve broedplaats', een bedrijvengebouw voor met name creatieve bedrijven. Door de verhuizing van het Museum van de 20e eeuw komt er een kaaspakhuis vrij van ca 1500 m2. Waanzinnig veel ruimte waar een ondernemer in wil stappen om het te verbouwen tot een creatieve broedplaats. Omdat ik veel alleen thuis werk mis ik vaak interactie en feedback. Werken in een omgeving waar meer ZZP-ers, communicatiemensen of grafici werken kan enorm stimulerend zijn. En als kleine ondernemer moet je gewoon erg creatief zijn.

 

Als laatste vandaag de 470ste zeepost verstuurd. Altijd weer een lekker moment als ik op verzenden klik en de nieuwsbrief naar 600 adressen wordt verstuurd. Al het digitale nieuws voor de chartervaart!

Tijdens een Amuse Tour staan verschillende restaurants klaar om gasten te verwennen met een klein hapje en een bijpassend glaasje wijn. Voor deelnemers een leuke gelegenheid om in goed gezelschap met verschillende restaurants kennis te maken. De 'Egberdina' had eerder al in Hoorn meegewerkt aan zo'n Amuse Tour.

 

 Op 21 maart was er een Amuse Tour in Volendam. Eén van de 8 restaurants was 'Land en Zeezicht' van het eiland Marken. Deze maakte gebruik van de 'Egberdina' als locatie voor zijn amuse met een glaasje Prosecco. Hij   serveerde een amuse met zalm, rivierkreeftjes, Marker lamsham en een klein glaasje venkelsoep. We hadden hele leuke bediening in Marker klederdracht. ( Let op de zwarte AllStars met rode veters )

 

Voor mij een drukke dag waarbij 350 culinaire liefhebbers het schip bezochten. Veel verraste blikken en opmerkingen over de sfeer en inrichting. Voor de 'Egberdina' was dit een prachtig middel om mensen met het schip te laten kennis maken. Niet alleen uit Volendam en Marken kwamen de gasten, maar ook verder weg zoals uit Twente en Amsterdam. Geheel onvoorspeld bleek het een prachtige zonnige dag te worden. We lagen lekker uit de wind en natuurlijk bleef menigeen lekker aan dek zitten.

 

 

 

 

 

 

De organisatie, in handen van Inge Stumpel, Rob van Loon en Chantal Ruckert was top. Met hen en met Dick van 'Land en Zeezicht' heb ik afgesproken om indien mogelijk in oktober weer van de partij te zijn.

De eerste mooie lentedag was 18 maart. En net op die dag voeren we met een bruidspaar! Pieter Bergwerff en Lies Treffers werden aan boord van de 'Egberdina' in de echt verbonden. Na een feestelijke toast met Kir Royal gooiden we de trossen los voor een gemoedelijke zeiltocht.

Het bruidspaar en haar gasten genoten van een heerlijke uitgebreide High Tea. Het was rustig weer en voor de wind zeilend was het aangenaam in de prille voorjaarszon.

Vrijdag 12 maart zakte de 'Egberdina' weer langzaam te water in Edam. Het onderwaterschip was 3 keer geschilderd, de schroef was gerepareerd en de nodige keuringen hadden plaats gevonden. Voor de komende drie jaar voldoen we aan alle eisen van IVW ( Inspectie Verkeer en Waterstaat).

Onderweg naar Hoorn hebben Freek en ik het schip grondig schoongemaakt zodat we nu helemaal klaar zijn voor de eerste reis van het seizoen: het huwelijk van Pieter Bergwerff en Lies Treffers komende donderdag. De vlag kan weer uit.


Het afgelopen weekend heb ik ook met Peter, Ernst en wat vrienden de nieuwe catamaran uitgetest. Door problemen met de genua hadden we het schip nog niet goed aan de wind kunnen testen. Het schip voldeed boven verwachting! Bij een koude noordwesten wind,   6 beaufort, liep de Mirzwee ruim acht knopen aan de wind, sneller nog dan de 'Egberdina' onder die omstandigheden. Halve wind klokten we met gemak 9 knopen, en alles rechtop, alle kopjes bleven gewoon op tafel staan. Een spectaculaire ervaring!

Maandag 8 maart zijn we eindelijk uit de haven van Hoorn vertrokken. Ruim twee maanden hield het ijs de 'Egberdina' in haar greep. Maar maandag vertrokken we om 7 uur door een dun laagje knisperend ijs, naar Edam. Eindelijk de helling op. Ik had voor januari een afspraak gemaakt! De werf van Edam ligt midden in het oude stadje. Het lijkt of we in een schilderij liggen uit het einde van de 19e eeuw: geen auto te zien, allemaal oude scheve huisjes en een bordje 'bondswerf' op de houten gevel. De eenden snateren achter het schip in het stille water. De mast van de 'Egberdina' steekt ver boven de stad uit.

 

Altijd een drukke periode als het schip op de helling gaat. Om de 2 jaar gaan we eruit voor groot onderhoud. Alle beschadigde plekjes afsteken en twee keer in de primer. Daarna het hele schip in de primer, en dan nog een keer in de aangroeiwerende verf. We smeren er heel wat liters op, het is ook zo'n 175 vierkante meter dat sgeschilder moet worden!

 

Om de 4 jaar moet het onderwaterschip gekeurd worden. En daarnaast hadden we dit jaar een algeheel survey van alle uitrusting en veiligheidsvoorzieningen. En we moeten een nieuwe klopbrief. Een klopbrief is een hellingrapport van de onderkant van het schip. De keurmeester loopt met een flinke hamer onder het schip door en klopt daarmee tegen het ijzer. Zo hoort hij waar het schip dunner is. En we slijpen hier en daar een stukje schip helemaal kaal zodat we het kunnen meten met ultrasone apparatuur. De keurmeester deed vandaag fluitend zijn werk, hij heeft het naar zijn zin: alles is dik in orde, en wat een mooi onderwaterschip heeft de 'Egberdina'! We krijgen weer voor drie jaar een Certificaat.

De nieuwe maat, Freek Bakker, is druk in de weer om aan de voorkant oude plakkaten teer te verwijderen. En gaat daarna met bokkepoot en roller langs en onder het schip. Freek Slot, de werfbaas, repareert de versleten zandplaten op de zwaarden. De zwaarden gaan op het ondiepe Markermeer zo veel door het zand dat de staalplaten aan de onderkant na vier jaar zijn doorgesleten. Ik breng intussen de beschadigde scheepsschroef weg om hem te laten repareren. Druk en zwaar werk, maar we genieten van de eerste zonnige dagen. De temperatuur komt alleen nog niet boven de 4 graden! Helaas kunnen we niet de hele tijd in de zon werken.

Eén van de leukste nautische evenementen vindt iedere vijf jaar plaats: Sail Amsterdam. Een fantastische verzameling Tall Ships, traditionele schepen, jachten en sloepjes zoeken hun weg door de IJ-haven van Amsterdam. Alles drijft langzaam dezelfde kant op, langs de machtige Tall Ships. Naast grote vierkant getuigde schepen uit de hele wereld komen ook verschillende Nederlandse Tall Ships speciaal terug naar Nederland voor dit evenement: de Stad Amsterdam, de Europa, de Morgenster, de Oosterschelde, de Wylde Swan en vele andere. Ook komen er enkele bijzondere replica's van schepen uit de 17e eeuw. En zo'n 600 schepen van het varend erfgoed: klippers, tjalken en aken welke vaak schitterend gerestaureerd zijn.

Natuurlijk is de 'Egberdina' daar ook aanwezig, en ik verheug me daar alweer enorm op. We zijn een van de oudste schepen die daar varen. 128 jaar blijft echt bijzonder. Vijf drukke dagen varen met vele gasten, van 12 tot middernacht. Ik ben al druk bezig met extra bemanning en catering-personeel. We zijn de catering aan het voorbereiden en de logistiek: het parkeren, de ontvangst en de ligplaats. De 'Egberdina' is één van de traditionele party-schepen die speciaal door de stichting "Sail Amsterdam" zijn geaccrediteerd. Hierdoor komen we op alle plaatsen, van de IJ-haven tot aan het evenementen-gebied aan de Suriname-kade.

 

Een aantal van onze klanten heeft al geboekt voor dit evenement. Op dit moment zijn we voor de zondag bezig met twee opties. En er is nog ruimte voor de Sail Out op maandag 23 augustus. Deze Sail Out belooft dit jaar een grootse parade te worden als alle Tall Ships richting IJmuiden varen, begeleid door vele grote en kleine schepen.

Meevaren op de 'Egberdina' tijdens Sail Amsterdam is heel wat anders dan Sail bezoeken, het is Sail beleven: je bent zelf deelnemer en onderdeel van het nautische spektakel.

Interesse? Bel met schipper Wouter op 0651 164 509 voor de mogelijkheden.
 

En toen was er sneeuw en ijs. De schepen liggen ingevroren, de Egberdina aan de Oude Doelenkade en de catamaran Mirzwee ernaast. Vast in het ijs. En dat terwijl ze zeggen dat catamarans alleen maar geschikt zijn voor de Caribic en de MIddellandse Zee...

 

Ik heb mooi tijd om binnen te klussen, buiten doe ik wel in het voorjaar!

 

 

Soms kan ik ook overdrijven met zeilen.  

 

Privé heb ik begin november een catamaran gekocht in Duitsland, in Bremen. Een grote zeewaardige catamaran. De vorige eigenaar moest er nog wat aan herstellen zodat ik pas op 27 november kon vertrekken voor de tocht van 300 zeemijl naar Hoorn. En dat werden lange mijlen...

 

We (vriendin en ex-maat Els was ook mee) vertrokken uit Bremerhaven met een voorspelling van Zuidzuidwesten wind, kracht 5 tot 6. Helaas werd dit 8 met vlagen van 9 terwijl we in de beruchte Duitse Bocht zaten. De catamaran Mirzwee deed het prima, ze stampte er dapper tegenin met dubbel gereefd grootzeil. Toen we de fok iets wilden inrollen klapperde de UV-bescherming eraf. We hebben hem nog een tijdje laten staan, maar konden niet meer overstag. Daarom motorzeilend kruisend tegen de storm in.

 

In het Dovetief bij Norderney kregen we een motor alarm: de gereviseerde motor werd te heet. We zaten niet lekker met die wind in een smalle geul met aan verschillende kanten brekers. Gelukkig dreven we de goede kant uit. Ankeren was niet direct nodig. Wel enige hulp, en via 112 konden we de Seenotrettungskreuzer Bernard Gruben oproepen. Deze sleepte ons netjes binnen in de haven van Norderney.  

 

Twee dagen repareren! Koud, stromachtig en nat weer. Vanwege de fok besloten we binnendoor te gaan, over de Waddenzee en via Groningen en Friesland. Els moest zaterdag ook weer terug naar Amsterdam. Toen ik Els in Delfzijl had afgezet hoorde ik echter dat de brug in Groningen twee weken gestremd was. Kon ik weer terug naar het wad.

 

Door de   Zuidenwind (5) was er een verlaging van 65 centimeter op het wad. Daardoor, en door een verschoven vaargeul kwam ik niet over het wantij bij Uithuizermeden. Dan maar dwars en overzee naar Vlieland. En toen kreeg de Mirzwee vleugeltjes. Met gemiddeld 8,5 knopen vloog ik tot boven Terschelling. Het schip liep prachtig en surfte soms met 12 knopen van de golven. Later draaide de wind naar Zuidwest en nam toe tot 7. Bij het begin van het Stortemelk, de geul naar Vlieland en Terschelling wilde ik aftuigen. Bij een controle van de motoren bleek dat van beide motoren een motorsteun was afgebroken. Pech pech pech. Alles hing nu op een steun en het manchet van de saildrive. Als dat zou scheuren was ik ernstig lek. Ik kon eigenlijk niet anders dan de KNRM oproepen en assistentie vragen. Balen natuurlijk, en mijn ego een hele grote deuk.

 

De 'Graaf van Byland' sleepte me tot voor de haven van Vlieland en lichtte mij bij terwijl ikzelf naar binnen voer. Daar de motorsteunen vervangen en de rest op de motor naar huis gevaren. De hele reis was winderig, regen in bakken en koud, een graad of 4.

 

 

Een machtig schip, maar ik wacht nu liever met zeilen tot wat mooier weer.

Soms wordt er om mij heen gepraat over het zeilvirus. Een besmettelijk virus dat mensen gek maakt van zeilen. Ik heb er zelf een beetje last van, maar wordt soms geconfronteerd met mensen die het nog veel erger hebben. Zo kwam ik de afgelopen week   de initiatiefnemers tegen van "Atlantis Zeilende Handelsvaart". Arjen van der Veen en Jorne Langelaan hielden op het lustrum van de BBZ een warm betoog met spontane tekeningen over hun missie: het bouwen/restaurerern van een zeilend vrachtschip. Ze spraken over dromen, over doen en over doordrammen. Waar iedereen hen afraadde te stoppen.

 

Gisteren was ik aan boord van hun 'Tres Hombres' op de klassieke schepen beurs in Enkhuizen. Na drie jaar werken met vele vrijwilligers en veel hulp was het schip zover klaar. De motor eruit en de zeilen aangeslagen. Ik sprak er met Andreas Lackner, de derde man. Ze hadden het schip voor het eerst gezeild, van Den Helder naar Enkhuizen. Andreas was razend enthousiast over de zeileigenschappen. Het schip is niet groot, van hout, en zeer geschikt voor de combinatie van trainees varen en vrachtvaren. Overal op het schip zag je de liefde voor het schip en voor het zeilen. Wat een machtig projekt hebben ze van de grond gekregen. Van een bijna wrak tot een schip wat zeilend vracht gaat varen. De eerste lading hebben ze al.

Drie musketeers die hun eigen vrachtschip laten zeilen. Leve het zeilvirus!